24 Şubat 2019 Pazar

AŞK.


İnanıyorsan dünyanın yaradılışındaki sebep!
İnanmıyorsan evrenin en büyük enerjisi!

Her fırsat da şansını denediğin.
Yanıldığın.
Tam o dediğinde
Yanından ayrılamadığın.
Daha çok sevmeği denediğin.
Korktuğun.
Kaçtığın.
Ara sıra kibrini masaya koyduğun.
Bulunca çarçur ettiğin.
Sonra yeniden başa döndüğün.
Kendinden verdiklerin, sana kalanlar.

Dedi kadın.

Sen ne düşünüyorsun anlatsana biraz dedi adama…

Çok düşündüm bu konuda dedi adam.
Çok düşünürüm. Belki de hep aşık olduğumdan.
Ama gevezeyimdir biraz, mazur gör.
Eskicedir aklım.
Yaşlıcayım senden.
Belki bin belki beş bin yıl.
Düşüncelerimden çıkaracaksın yaşımı anlatınca.
Aşk benim kutsalımdır. 
Maşukun güzelliği, aşkın büyüklüğünden gelir.
Aşk sadece sana aittir.
Sendeki o, karşındaki o’dan daha büyüktür çoğu zaman.
Öyle görürsün ki, o bile görmez kendini öyle.
Söyleyince kimi şaşırır bu yüzden, kimi kendini bir şey sanır.
Kimi çeker gider, kimi aşkına aşık olur, kalır.
Aşk yanılmaz. Yanılan, bunu kıymet bilmeyendir hep.
Ben korkmam aşktan, kaçmam.
Beni hiç eder. Razıyım.
Beni yerle bir eder. Razı.
Çarçur edilmekten korkmam.
Çarçur edenleri gördüm çünkü upuzun ömrümde.
Çarçur olup gittiler. Aşksız kalıp yittiler. 
Kaybetmekten. Yenilmekten. Korkmam ben.
Hep yenildim, hep kaybettim! Bak ayaktayım!
Neyimi alabilirler ki, neyi kaybettiğini bilmeyenler!
Bu bana ait çünkü. Taşınmaz.
Ben çok aşık oldum, en sonuncusu en büyüğü, bitmeyeni, yitmeyeni, hak edeni, kıymet bileni.
Şanslıydım ben.
İçimdeki cenneti de cehennemi de ben bilirim.
Kalbim nasıl yanardağ olur, ben bilirim.
Ama bir sesi, sözü cennete çevirir.
Aşk küçük mutlulukların, büyük mutsuzlukları yenebildiği tek yer belki de!

dedi adam. Bilmiyorum sen ne dersin bütün bunlara, diye sözü verdi kadına...

Bazen kalbim yetmez sana.
Bazen de senin bana.
Ses belki, bir şarkı, bir fotoğraf, gökyüzü hatta dolunay.
Kalbimin yerinden çıktığını bilirim, seni görünce.
Sonra bir an.
Gitmek ister gibi baktığın, korkundan belki.
Kalmaktan korktuğun!
Bir şey desem diye beklediğin.
İçinden geldiği gibi olsun. 
Bize bu yakışır dediğim.
Beni mi sevdin, aşk’ı mı bilemediğim an’lar.
Aşk’a aşık olunca, kişiler küçücük kalıyor.
Peki nasıl oluyor da seni alıp içime sokasım geliyor.
Bizi seviyor musun dedi adama.
O kadar masumdu, o kadar içinden geldiği gibiydi ki.
Gözleri doldu.

Ben bize aşığım dedi adam.
Beni aşkaaşık eden biz değil mi zaten?
Biz, aşkın zirvesi, tekamülü.

Öyle çarpıyor ki kalbim bazen 
örneğin şu an.
Küçücük şeylerden bile,
bütün vücudum kalbim olmuş gibi geliyor.
Hani tutumayıp çok seviyorum diyorum ya olur olmaz zamanlarda
O çok gerçek.
O zaman çünkü (gözleri doluyor) 
İçimi yanardağ gibi düşün. 
Lavlarını tutamayan bir yanardağ.

Seni anlatmak, bağırmak istiyorum bütün evrene.
Sen benim yurdumsun!
Dizlerimin bağı çözülüyor her seferinde 
sana doğru gelirken her adımımda heyecandan.
Sen benim yurdumsun!
İnsan yurdundan gitmek ister mi?

Aşk bir öğretmendir.
Her şeyi baştan öğretir.
Ben güzeli, özlemi, sabrı, ciğerin sökülürcesine ağlamayı, kahkahalarca gülmeyi, sevmeyi, söyleyebilmeyi, aşık olduğun için mutlu olmayı, aşkı seninle öğrendim.

Aşk bir ateştir. 
Bilirsen ısınırsın, bilmezsen yanarsın.
Önce yandım, şimdi ısınıyorum.
Hala bazen kalbimi yakıyorum.

Aşk unutturur.
Önce bildiklerini, sonra kendini.
Ben kendimi sende unuttum.

Dedi adam. Gözünde tüttü. Gözünden tüttü kadın. 


Bazen öyle bir an geliyor ki daha fazla sev istiyorum.
Daha fazla sevebilir misin?
Çok anlat istiyorum, ne kadar sevdiğini durmadan anlat.
Ben söylüyorum da utanıyorum bazen.
Ama sen utanma nolur.
Bazen tüm gün, bazen sadece bir an. Anlat.
Başkarına an’lık bile bakmanı istemiyorum.
Her bahar yeniden öğreniyorum aşkı.
Belki doğa nikahıdır sebebi.
Ama sen başka.
Bazen tüm gün zehir, beni ben bile tanıyamıyorum. Sebepsiz.
Yanımdayken çok varsın da uzaktayken kaybolacakmışsın gibi.
Gitmezsin değil mi?
Ya da gitsen de bilirim aşk için.
Büyüdük, ne güzel büyüttün beni.
Her anıma şükretmeyi öğrettin.
İçim dışım sen, içim dışım aşk oldu.
Bir insan başka ne isteyebilir ki.
Hani o gitmeye korktuğum yollar, senin sayende günlerce yol aldım.
Korkmadım, sen varsın diye.
Tüm şarkıları bize yazılmış gibi dinledim.
Gökyüzündeki tüm yıldızlar bizim için vardı.

Geçmiş de ne vardı unuttum ben, haklısın.
Sen varsın, ben varım.
Başka bir şey aramaya gönlüm yok.
İçim soğuk.

Hani bir şarkı vardı, bize söylerdin.
Söylesene şimdi de.
İçim ısınsın.
Özledim.

Beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş”

Şimdi, az önceden
Bugün dünden
daha çok seviyorum!
Yarın da bugünden daha çok seveceğim.
Kalbim patlayana kadar büyüyecek kadar çok seveceğim.
Hiç susmadan anlatabilirim 
Sadece kelimeler fazla kifayetsiz gelebilir bazen
Ya da o kelimeleri ben bilmiyormuşum gibi
Ama o kelimeyi aramakla uğraşır, bulur, söylerim
Aynı şeyi tekrar tekrar söylüyorum gibi gelirse başka türlü söylerim
Ama susmam
Sus desen susmam
Git desen gitmem
Gidemiyorum ki
Bazen çok yenildim her şeye
Yine gidemedim
Sen gittin gibi geldi
Başımı yönümü çevirmedim
Oturdum bir ağacın altına 
Oturup bekledim
Tüm şarkılar bize yazılmıştı
Kederden kanamamak için bazen dinlemedim
Sustuğum zamanlarda senden vaz geçmedim
Bazen kendimden korktum
O kadar sende kaybolup gittim ki
Bir katile dönüşecek gibiydim

Öyle kolay değil
Yalan değil
Öykü için uydurulmuş değil sözlerim
Bir insan, bir insanı zerre zerre içinde taşır mı?
Taşıyorum ben.
Bütün gün.
Bütün an.
Aklım sen, ötesi hobim.
Gözüm açtığım andan
Gözümü kapadığım ana kadar

Gözümü kapayamamam...

Dedi adam.

Bazen aşk'tan korkuyor insanı.
Bilemiyorum senden ya da kendimden belki.
Sessizce, gizli kuytu bir köşede kalıp saklanmak istiyor.
Kendinden, duygularından.
Haklısın, baya katil olası geliyor insanın.
Sen o kadar büyük geldin ki, ben küçücük kaldım.
Sana yetememekten korktum.
Aşk’a belki.
Bazen de kıskançlıktan.
Beni çok sevdiğini bildiğim halde başkasında olduğunu sandım.
Ne kadar safım.
Bana kızma, dedim ya her şey aşk’tan.
Her günüm bir önceki günden daha çok sen.


Sensiz kaldığım her an içimden geçen, terliklerimle kapına dayanmak aslında!

Dedi kadın...



Hikayenin devamını vakti geldiğinde kitabından okumak dileğiyle.
24.02.2019

23 Şubat 2019 Cumartesi

azçokmuşgari.

baktı bildin.
güldü bildin.
aradı bildin.
ses etti, bildin.
sessiz kaldı bildin.
telafisiz.
yanında bildin.
yanında değildin, bilemedin!

ha tı ra lar. ha tır sız.

Hatıralar.
Hata yaptırır, derinlere dalma!
Çekmeceler bunun için var.

Umut.
Umudunu yitirme lafına dikkat!
Ne anladığını, kendine iyice anlat.
Sonra umutsuzlukla zehirlenirsin.

Gül.
Ama çok gül.

Bak.
Denize, yakamoza, ağaçlara, gözlere.
İnsanların, hayvanların gözlerine iyice bak.
Sonra içine dön bak.

Dinle.
Güzel sözleri dinle, yetmez yaz bir kenara.
Güzel müzikleri dinle, sindir.
Mırıldan.
Kendini kendine fısılda.

Sessiz ol.
Bazen seni kimse duymasın.
Sen herkesi yok say, yok olsun.
Sessizliği dinle, ruhun dinsin.

Ara.
Çok içinden geldiğinde ulaş ona!
O da bilsin.
Gereksiz olanlar rehberde isim olarak bile kalmasın.

Sev.
Çok sev!
İçin çıksın.
Ama önce hep kendini sev.

anlatmamalı.

aşk'tan öte, bi tanecik bir şey.
herhangi bir şey.
kelime.
gülüş.
bakış.
anlam.
çok anlatmamalı.
içime çekip yutasım geliyor.
yani benim geliyo işte.

içimin dibini sıyırdım çünkü!

tam sana kaçtım, sen benden kaçtın.
yine kendime döndüm.
ya sana varsaydım.

korku aşk'tan üstün bazen!

öteki beriki yok, hepsi bendim.

25 Şubat 2014 Salı

Koku


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde günlerden o gün iken..
Tüm köy halkı gebeş gebeş yayar iken..
Saadet zamanı, avluda oturmuş gamsız adam aşk ağacının altında yasak elmasını yer iken.
Dağlardan miss gibi esintiler gelmiş burnuna bizim aşığın.. 
Burun deliklerinden öyle bir giriş yapmış ki ciğerleri patlamak üzereymiş.
Hayatında bu kadar güzel bir şey koklamadığını düşünmüş.
Dağlardaki binbir çeşit ağacın yaprak kokusu, börtü böceğin kokusu, şelalenin kokusu, çimenlerin, yaban mantarlarının, toprağın, bilmem kaç farklı çiçeğin kokusu.. Hepsi birbirine karışmış bizim aşığın burnundan gönlüne düşmüş.
Yerinden zıplayarak şen kahkalar ile gülmeye başlamış deli oğlan ve durmadan kokluyormuş, sadece koklamak.
Köydeki herkese duyuyorsunuz değil mi, siz de benim gibi alıyorsunuz değil mi bu kokuyu diye tek tek sormaya başlamış.
İnsanlar delirdiğini düşünmüş, zaten aşık olduğu için kimse ona itima göstermezmiş. Yarım akıllı der geçerlermiş.. He duyuyoruz he..
Kanıtlayacağım size, çok güzel diyorum, rüya gibi, can gibi, ruh gibi..
En sevdiği ağacından toplamış şeker gibi sulu elmalarını koyulmuş yola.
Kokunun kaynağını bulmalıyım, orada yaşamalıyım, ben artık başka hiç bir yerde nefes alamam diye yola koyulmuş.
Bir şarkı tutturmuş yolda. 
Sözleri de şöyleymiş;
Saadet zamanı; avluya oturmuşuz sen ve ben.
Endamımız çift, sûretimiz çift, rûhumuz tek, sen ve ben
Kokun sen ve ben
Kokun sen ve ben

Günlerce gitmiş gitmiş de gitmiş. 
Dağın eteklerinden başlamış yürümeye, nasıl da tırmanmış.
Çok zor bir yolculuk olacak diye bile düşünmemiş. 
Kokunun etkisinde sadece yürümüş.
Dağın tepesine her yükselişince yeni bir adam ile karşılaşmış.
Ve her birinde ayrı bir sınav vermek durumundaymış.
Umrunda bile olmamış, yapıştırmış cevaplarını :)

Önce yazan adam ile karşılaşmış. 
Buradaki sınavı bana dünyanın en güzel cümlesini yazacaksın demiş.
Bizim aşık; elindeki küçük kağıda "aşk kokusu" yazıp bırakmış, yoluna devam etmiş.

Sonra okuyan adam ile karşılaşmış.. 
Bana dünyanın en okunasını cümlesini söyle demiş.
Bizim aşık; "sen ve ben, ne sen varsın ne de ben, bir olmuşuz aşk elinden" demiş.

Sonra bilge adam ile karşılaşmış. Koku ne demektir ey aşık demiş.
Bizimki; tekrar tekrar nefes almaya sebep, kalp atışıdır demiş.
Bilge eğilmiş aşığın önünde selam vermiş ve yok olmuş.

Artık tepeye yaklaşmak üzereymiş, kokunun yoğunluğu o kadar artmış ki kalbinin ağzından çıkacağı bir hal almış.
Kalbi o kadar kocaman atıyormuş ki, artık taşıyamaz hale gelmiş.
Durup bir dinlenmek, nefes almak istemiş.
Dizlerinin üzerine çökmüş, derin bir nefes almış ve bayılmış.. 
Kokunun güzelliğine dayanamamış.

Uyandığında beyazlar içinde miss gibi kokan bir perinin kucağında bulmuş kendini.
Kokunun sahibi!
Hiç bir şey söyleyememiş sadece göz yaşları süzülmüş yanağından.

Peri anlatmaya başlamış;
Bazı sorulara cevap bulamadım, kuşkusuz bu gerekli de değildi.
Bedenlerin bedenlerden istedikleri, ruların,ruhlardan çıkarttıkları, karşılıklı acıların birbirlerinin etkisini arttırdıkları vakitlerde düştün aklıma.
Aklıma yayıldın.
Kaybedebileceğimiz hiç bir şey yoktu.
Seni görmek istedim.
Senin olmak istedim.
Bize aşık olmak istedim.


Seni seviyorum..

29 Ocak 2014 Çarşamba

Daniskalar güzeldir!

Her şeyin daniskası olmayı nasıl da beceriyorsun.
Gülmenin daniskası.
En güzel kelimelerin daniskası.
Kokunun..
Sesin.
Nefesin.
Güzelliğin bile en daniskası sende!
Yuh sana be.
Benden bakınca sana, kendime yer bulamıyorum.
Nemrut bir kene gibi yapışasım var sana. 
Çünkü sen en güzel bi şeyken beni tüm farklılığımla kabul etmen zor gibi.
Ee işte itlik de bana kalıyor bu durumda.
Anarşiğin olasım geliyor, hep!
Analar neler doğuruyoru..
Anam da bana çok özenmiş.
Kelimeler koymuş yemek diye önüme.
Yesin yesin de saçmalasın diye.
Arkamdan kovalamasınlar diye de başımda beklemiş.
Sevilir türden dilbazlık.
Boş hatta oldukça çocuksu.
Hınca hınç kelime doluyum, az dur bi elimle de suyu boşaltıyorum.
Ha nerede kalmıştım.
Seni güzel eden yine sensin be yavrum.
Ölçüsüzlüğümün idraksızlığındayım.
Tek şarkılık albümle yaza damga vurasım var!