İnanıyorsan dünyanın yaradılışındaki sebep!
İnanmıyorsan evrenin en büyük enerjisi!
Her fırsat da şansını denediğin.
Yanıldığın.
Tam o dediğinde
Yanından ayrılamadığın.
Daha çok sevmeği denediğin.
Korktuğun.
Kaçtığın.
Ara sıra kibrini masaya koyduğun.
Bulunca çarçur ettiğin.
Sonra yeniden başa döndüğün.
Kendinden verdiklerin, sana kalanlar.
Dedi kadın.
Sen ne düşünüyorsun anlatsana biraz dedi adama…
Çok düşündüm bu konuda dedi adam.
Çok düşünürüm. Belki de hep aşık olduğumdan.
Ama gevezeyimdir biraz, mazur gör.
Eskicedir aklım.
Yaşlıcayım senden.
Belki bin belki beş bin yıl.
Düşüncelerimden çıkaracaksın yaşımı anlatınca.
Aşk benim kutsalımdır.
Maşukun güzelliği, aşkın büyüklüğünden gelir.
Aşk sadece sana aittir.
Sendeki o, karşındaki o’dan daha büyüktür çoğu zaman.
Öyle görürsün ki, o bile görmez kendini öyle.
Söyleyince kimi şaşırır bu yüzden, kimi kendini bir şey sanır.
Kimi çeker gider, kimi aşkına aşık olur, kalır.
Aşk yanılmaz. Yanılan, bunu kıymet bilmeyendir hep.
Ben korkmam aşktan, kaçmam.
Beni hiç eder. Razıyım.
Beni yerle bir eder. Razı.
Çarçur edilmekten korkmam.
Çarçur edenleri gördüm çünkü upuzun ömrümde.
Çarçur olup gittiler. Aşksız kalıp yittiler.
Kaybetmekten. Yenilmekten. Korkmam ben.
Hep yenildim, hep kaybettim! Bak ayaktayım!
Neyimi alabilirler ki, neyi kaybettiğini bilmeyenler!
Bu bana ait çünkü. Taşınmaz.
Ben çok aşık oldum, en sonuncusu en büyüğü, bitmeyeni, yitmeyeni, hak edeni, kıymet bileni.
Şanslıydım ben.
İçimdeki cenneti de cehennemi de ben bilirim.
Kalbim nasıl yanardağ olur, ben bilirim.
Ama bir sesi, sözü cennete çevirir.
Aşk küçük mutlulukların, büyük mutsuzlukları yenebildiği tek yer belki de!
dedi adam. Bilmiyorum sen ne dersin bütün bunlara, diye sözü verdi kadına...
Bazen kalbim yetmez sana.
Bazen de senin bana.
Ses belki, bir şarkı, bir fotoğraf, gökyüzü hatta dolunay.
Kalbimin yerinden çıktığını bilirim, seni görünce.
Sonra bir an.
Gitmek ister gibi baktığın, korkundan belki.
Kalmaktan korktuğun!
Bir şey desem diye beklediğin.
İçinden geldiği gibi olsun.
Bize bu yakışır dediğim.
Beni mi sevdin, aşk’ı mı bilemediğim an’lar.
Aşk’a aşık olunca, kişiler küçücük kalıyor.
Peki nasıl oluyor da seni alıp içime sokasım geliyor.
Bizi seviyor musun dedi adama.
O kadar masumdu, o kadar içinden geldiği gibiydi ki.
Gözleri doldu.
Ben bize aşığım dedi adam.
Beni aşkaaşık eden biz değil mi zaten?
Biz, aşkın zirvesi, tekamülü.
Öyle çarpıyor ki kalbim bazen
örneğin şu an.
Küçücük şeylerden bile,
bütün vücudum kalbim olmuş gibi geliyor.
Hani tutumayıp çok seviyorum diyorum ya olur olmaz zamanlarda
O çok gerçek.
O zaman çünkü (gözleri doluyor)
İçimi yanardağ gibi düşün.
Lavlarını tutamayan bir yanardağ.
Seni anlatmak, bağırmak istiyorum bütün evrene.
Sen benim yurdumsun!
Dizlerimin bağı çözülüyor her seferinde
sana doğru gelirken her adımımda heyecandan.
Sen benim yurdumsun!
İnsan yurdundan gitmek ister mi?
Aşk bir öğretmendir.
Her şeyi baştan öğretir.
Ben güzeli, özlemi, sabrı, ciğerin sökülürcesine ağlamayı, kahkahalarca gülmeyi, sevmeyi, söyleyebilmeyi, aşık olduğun için mutlu olmayı, aşkı seninle öğrendim.
Aşk bir ateştir.
Bilirsen ısınırsın, bilmezsen yanarsın.
Önce yandım, şimdi ısınıyorum.
Hala bazen kalbimi yakıyorum.
Aşk unutturur.
Önce bildiklerini, sonra kendini.
Ben kendimi sende unuttum.
Dedi adam. Gözünde tüttü. Gözünden tüttü kadın.
Bazen öyle bir an geliyor ki daha fazla sev istiyorum.
Daha fazla sevebilir misin?
Çok anlat istiyorum, ne kadar sevdiğini durmadan anlat.
Ben söylüyorum da utanıyorum bazen.
Ama sen utanma nolur.
Bazen tüm gün, bazen sadece bir an. Anlat.
Başkarına an’lık bile bakmanı istemiyorum.
Her bahar yeniden öğreniyorum aşkı.
Belki doğa nikahıdır sebebi.
Ama sen başka.
Bazen tüm gün zehir, beni ben bile tanıyamıyorum. Sebepsiz.
Yanımdayken çok varsın da uzaktayken kaybolacakmışsın gibi.
Gitmezsin değil mi?
Ya da gitsen de bilirim aşk için.
Büyüdük, ne güzel büyüttün beni.
Her anıma şükretmeyi öğrettin.
İçim dışım sen, içim dışım aşk oldu.
Bir insan başka ne isteyebilir ki.
Hani o gitmeye korktuğum yollar, senin sayende günlerce yol aldım.
Korkmadım, sen varsın diye.
Tüm şarkıları bize yazılmış gibi dinledim.
Gökyüzündeki tüm yıldızlar bizim için vardı.
Geçmiş de ne vardı unuttum ben, haklısın.
Sen varsın, ben varım.
Başka bir şey aramaya gönlüm yok.
İçim soğuk.
Hani bir şarkı vardı, bize söylerdin.
Söylesene şimdi de.
İçim ısınsın.
Özledim.
Beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş”
Şimdi, az önceden
Bugün dünden
daha çok seviyorum!
Yarın da bugünden daha çok seveceğim.
Kalbim patlayana kadar büyüyecek kadar çok seveceğim.
Hiç susmadan anlatabilirim
Sadece kelimeler fazla kifayetsiz gelebilir bazen
Ya da o kelimeleri ben bilmiyormuşum gibi
Ama o kelimeyi aramakla uğraşır, bulur, söylerim
Aynı şeyi tekrar tekrar söylüyorum gibi gelirse başka türlü söylerim
Ama susmam
Sus desen susmam
Git desen gitmem
Gidemiyorum ki
Bazen çok yenildim her şeye
Yine gidemedim
Sen gittin gibi geldi
Başımı yönümü çevirmedim
Oturdum bir ağacın altına
Oturup bekledim
Tüm şarkılar bize yazılmıştı
Kederden kanamamak için bazen dinlemedim
Sustuğum zamanlarda senden vaz geçmedim
Bazen kendimden korktum
O kadar sende kaybolup gittim ki
Bir katile dönüşecek gibiydim
Öyle kolay değil
Yalan değil
Öykü için uydurulmuş değil sözlerim
Bir insan, bir insanı zerre zerre içinde taşır mı?
Taşıyorum ben.
Bütün gün.
Bütün an.
Aklım sen, ötesi hobim.
Gözüm açtığım andan
Gözümü kapadığım ana kadar
Gözümü kapayamamam...
Dedi adam.
Bazen aşk'tan korkuyor insanı.
Bilemiyorum senden ya da kendimden belki.
Sessizce, gizli kuytu bir köşede kalıp saklanmak istiyor.
Kendinden, duygularından.
Haklısın, baya katil olası geliyor insanın.
Sen o kadar büyük geldin ki, ben küçücük kaldım.
Sana yetememekten korktum.
Aşk’a belki.
Bazen de kıskançlıktan.
Beni çok sevdiğini bildiğim halde başkasında olduğunu sandım.
Ne kadar safım.
Bana kızma, dedim ya her şey aşk’tan.
Her günüm bir önceki günden daha çok sen.
Sensiz kaldığım her an içimden geçen, terliklerimle kapına dayanmak aslında!
Dedi kadın...
Hikayenin devamını vakti geldiğinde kitabından okumak dileğiyle.
24.02.2019
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder